परंडा | माझं गांव माझं शहर
एका छोट्या गावातील कष्टाळू शेतकरी कुटुंबातून आलेल्या युवकाने जिद्द, मेहनत आणि शिक्षणाच्या जोरावर स्वतःचे वेगळे स्थान निर्माण केल्याची प्रेरणादायी कहाणी सध्या चर्चेचा विषय ठरत आहे.
भगवान बाबूराव पवार हे चार एकर शेतीत मेहनत करून आपल्या कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करत होते. पत्नी शालन यांच्यासह त्यांनी शेती आणि घराची जबाबदारी सांभाळत चार मुलांना शिक्षण देण्याचा निर्धार केला होता. “माझी मुलं शिकून मोठी व्हावीत, पण मातीतली नाळ कधी विसरू नयेत,” हे त्यांचे स्वप्न होते.
मात्र एका वर्षी दुष्काळाने कहर केला. विहिरी कोरड्या पडल्या, उभी पिके जळून गेली आणि कर्जाचा डोंगर उभा राहिला. अनेक शेतकऱ्यांनी शेती सोडून शहरांकडे मजुरीसाठी धाव घेतली. अशा कठीण काळात शालन यांनी खंबीरपणे कुटुंबाला आधार दिला. “संकटं येतात आणि जातात, पण जमीन ही आपली आई आहे,” असे सांगत त्यांनी कुटुंबाला धीर दिला.
गावात चौथीपर्यंतच शाळा असल्याने पुढील शिक्षणासाठी कोणतीही सुविधा नव्हती. ना हायस्कूल, ना कॉलेज, ना वाहतुकीची सोय. तरीही मुलांनी शिक्षण थांबवले नाही. रात्री कंदिलाच्या प्रकाशात अभ्यास करताना मुलांना पाहून आई-वडिलांच्या डोळ्यांत भविष्याची स्वप्ने तरळत होती.
यानंतर शिक्षणासाठी आणि शेतीला जोडधंदा मिळावा म्हणून कुटुंबाने दुग्धव्यवसाय सुरू करण्याचा निर्णय घेतला. सुरुवातीला जास्त दूध देणाऱ्या दोन म्हशी खरेदी करण्यात आल्या. घरातील उपलब्ध जागेचा वापर करून छोट्या प्रमाणात व्यवसाय सुरू झाला. या व्यवसायामुळे शिक्षणाचा खर्च भागवताना आर्थिक ताण काहीसा कमी झाला.
शिक्षण पूर्ण केल्यानंतर केवळ नोकरीच्या मागे न लागता स्वतःच्या हिमतीवर काहीतरी मोठे करण्याचा निर्धार त्या युवकाने (रामभाऊने) केला. पुढे तो पुण्यात गेला आणि रिअल इस्टेट क्षेत्रात म्हणजेच बांधकाम व्यवसायात पाऊल ठेवले. मोठी आर्थिक गुंतवणूक आणि संघर्ष असतानाही कुटुंबाच्या पाठबळावर त्याने व्यवसाय उभा केला.
विशेष म्हणजे, या संपूर्ण प्रवासात पत्नीनेही खंबीर साथ दिली. तिने स्वतःचे दागिने मोडून व्यवसायासाठी मदत केली आणि प्रत्येक संकटात पतीच्या पाठीशी उभी राहिली.
आज या कुटुंबाचा संघर्ष आणि यशाचा प्रवास अनेक ग्रामीण युवकांसाठी प्रेरणादायी ठरत असून “मेहनत, शिक्षण आणि जिद्द असेल तर कोणतीही परिस्थिती बदलता येते,” हा संदेश देत आहे.
